هدفی که فراموش کردیم!
34 بازدید
تاریخ ارائه : 11/1/2013 4:57:00 PM
موضوع: تبلیغ

به گواه قرآن، فلسفة وجودی حوزه‌های علمیه «تبلیغ دین برای هم‌شهریان» است؛ زیرا در قرآن آمده است «وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُون» (توبه: 122) یعنی: «شايسته نيست مؤمنان همگى كوچ كنند چرا از هر گروهى از آنان، طايفه‏اى كوچ نمى‏كند (و طايفه‏اى در مدينه بماند)، تا در دين (و معارف و احكام اسلام) آگاهى يابند و به هنگام بازگشت بسوى قوم خود، آنها را بيم دهند؟! شايد (از مخالفت فرمان پروردگار) بترسند، و خوددارى كنند!».

حالا بماند که ما طلبه‌ها چقدر به این آیه عمل می‌کنیم! اما در ادامه به سیرة میرزای قمی در این مسئله اشاره میکنم:

میرزای قمی، ایامی را به تبلیغ در روستای محل تولدش که اطراف جاپلق از توابع بروجرد است می‌رود اما وقتی تأثیری در این کار نمی‌بیند، به قم می‌رود و پایه‌های حوزة علمیة قم در این دور معاصر را پایه‌ریزی می‌کند.